METODY APLIKACJI

Poniżej opisano w główne zalety i wady metod aplikacji powłok ochronnych. Zdecydowana większość produktów Baril Coatings może być nakładane pędzlem, wałkiem, natryskiem powietrznym konwencjonalnym, natryskiem z użyciem zbiornika ciśnieniowego, natryskiem hydrodynamicznym, natomiast szereg farb nadaje się również do natrysku metoda elektrostatyczna co jest każdorazowo zaznaczone w kartach technicznych produktu.

Farby oferowane przez Baril Coatings zostały opracowane na specjalnych formułach i przy użyciu specjalnych komponentów i niskoaromatycznych składników zapewniając w ten sposób bardzo dobre właściwości aplikacyjne    i łatwość aplikacji w porównaniu do wyrobów konkurencyjnych jak również w zdecydowanej większości możliwość ich aplikacji bez użycia rozcieńczania.

MALOWANIE PEDZLEM

Zawsze należy posługiwać się dobrej jakości pędzlem z włosiem naturalnym lub syntetycznym, wielkością dopasowanym do nakładanego produktu. Mimo, że metoda jest stosunkowo mało wydajna, stosuje się ja do malowania niewielkich powierzchni farbami dekoracyjnymi oraz nakłada się grunty, tolerujące niektóre zanieczyszczenia na powierzchni, gdzie wymagana jest dobra penetracja farby w warstwę rdzy na podłożu.  Metoda szczególnie odpowiednia do wykonywania wyprawek oraz tam, gdzie użycie natrysku może spowodować straty w otoczeniu – problemy z prze tryskiem oraz suchym natryskiem.

Farby grubo powłokowe zostały zaprojektowana głównie do natrysku hydrodynamicznego co pozwala na łatwe wykonanie powłoki o większych grubościach, które nie możliwe są do uzyskania przy malowaniu pędzlem lub

wałkiem. W przybliżeniu dwukrotne nałożenie farby pędzlem zapewni rekomendowana grubość odpowiadająca aplikacji natryskiem bezpowietrznym. Nakładanie pędzlem kolejnych powłok farb fizycznie schnących (na spoiwie chlorokauczukowym na powlokę chlorokauczukowa czy winylowych na istniejąca powlokę winylowa itp.) niesie    za sobą szereg niebezpieczeństw powstawania wad lub uciążliwości uzyskania estetycznej warstwy i wymaga   należytej staranności. Jednym z częściej powstających „utrudnień” przy aplikacji wałkiem lub pędzlem jest to, ze rozpuszczalnik z nakładanej warstwy rozpuszcza w części wcześniej nałożona powlokę, a ruchy pędzla lub     walka powodują „zdejmowanie/zwijanie” starej powłoki. Wynik malowania jest w takim wypadku niezadowalający.  Aby tego uniknąć, należy stosować delikatne pociągnięcia pędzlem, pokrywając malowany obszar jednym lub dwoma ruchami.

MALOWANIE WALKIEM

Malowanie dużych gładkich powierzchni wałkiem jest bardziej wydajne niż pędzlem i może być stosowane do     większości powłok dekoracyjnych. Ograniczony wpływ, kontrola grubości nakładanej warstwy. Podobnie jak przy pędzlu, nie można uzyskać większej grubości powłoki. Należy dobierać starannie włosie walka w zależności od rodzaju farby i chropowatości podłoża. Najczęściej stosowany jest wałek z rdzeniem fenolowym oraz pokryciem    z włosiem krótkim gładkim lub średniej długości. Przed użyciem należy pokrycie walka zmyć, aby usunąć słabo przyczepne włosie.

NATRYSK POWIETRZNY

Szybka, ogólnie stosowana metoda nakładania farb. Cząstki farby są rozpraszane strumieniem powietrza pod niskim ciśnieniem. Urządzenia są stosunkowo proste i niedrogie. Uzyskanie dobrej atomizacji cząstek farby, a co za tym idzie, powłoki bez wad, zależy od dopasowania takich czynników:

  • ilości powietrza,
  • ciśnienia powietrza,
  • przepływu farby przez dysze
  • kata i otwarcia dyszy atomizującej
  • ilości powietrza osłaniającego

Jeśli regulacja parametrów natrysku nie jest poprawna, maja miejsce duże straty farby z prze trysku i odbijania cząstek farby od powierzchni. Dodatkowym problemem może być zła rozlewność, zacieki, kratery itp.  Podstawowa wada natrysku powietrznego konwencjonalnego jest niemożność nakładania grubych powłok, ponieważ większość farb należy rozcieńczyć do lepkości umożliwiającej poprawna atomizacje.

Po takim rozcieńczeniu farby tracą swoje własności grubo powłokowe.

 

NATRYSK POWIETRZNY (ZBIORNIKI CISNIENIOWE)

Zbiorniki ciśnieniowe stosowane są powszechnie w polaczeniu z pistoletami do natrysku pneumatycznego, farba dostarczana jest węzami materiałowymi do pistoletu natryskowego ze zbiornika o regulowanym ciśnieniu.

Tego typu urządzenia produkuje kilka firm (np. De Vilbiss, Binks).

Kompresor połączony jest z regulatorem ciśnienia na pokrywie zbiornika wężem doprowadzającym powietrze.      Cześć powietrza, o ustalonym ciśnieniu, przepuszczana jest przez regulator do zbiornika, większość natomiast omija zbiornik i dostaje się do pistoletu natryskowego drugim wężem powietrznym rozbijając farbę podczas natrysku na cząsteczki. Ciśnienie w zbiorniku powoduje przedostanie się farby wężem materiałowym do pistoletu.  Mieszanie farby w zbiorniku zapobiega jej osadzaniu się (mieszadło z napędem ręcznym lub pneumatycznym).  Metoda ta jest często stosowana, gdy nakładane są duże ilości farby i nie trzeba napełniać zbiorniczków materiałowych na pistolecie, co ma miejsce w uprzednio opisanej metodzie. Umożliwia również operowanie pistoletem pod różnymi katami bez rozlewania farby. Stosowane zbiorniki ciśnieniowe o pojemności do 20 litrów są łatwe do przemieszczania wokół obiektu malowanego.

NATRYSK HYDRODYNAMICZNY (BEZPOWIETRZNY)

W odróżnieniu od natrysku pneumatycznego, przy natrysku hydrodynamicznym farba nie miesza się z powietrzem, a jest spowodowana rozprężaniem uprzednio sprężonej ciśnieniem hydraulicznym farby oraz uwalnianiem jej przez specjalnie skonstruowane dysze. Wymagane ciśnienie hydrauliczne jest zwykle osiągane przy udziale zasilanej powietrzem pompy o dużym przełożeniu. Najczęściej spotykane są pompy o przełożeniu   w zakresie od 20:1 do 80:1, najpopularniejsze to 45:1 i 70:1.

Główne zalety natrysku bezpowietrznego:

  • Mogą być nakładane farby grubo powłokowe, bez uprzedniego ich rozcieńczania.
  • Możliwe nakładanie farby z bardzo dużą wydajnością (korzyści ekonomiczne).
  • Możliwe nakładanie farby na dużych powierzchniach w relatywnie małym czasie w porównaniu do innych metod aplikacji.
  • Możliwa automatyzacja procesu aplikacji stosowana głównie w ciągłych procesach przemysłowych [OEM]
  • W porównaniu z natryskiem powietrznym, prze trysk i odbijanie farby od powierzchni jest niewielkie; straty materiałowe są mniejsze i generowana jest mniejsza ilość niebezpiecznych pyłów i oparów

Końcówki dysz, przez które farba jest rozpraszana, to precyzyjne urządzenia z węglika wolframu. Zatomizowany „stożek” farby jest formowany przez nacięcie z przodu otworu końcówki dyszy. Dostępne są dysze o różnych katach natrysku (różne katy nacięcia) i różnych wielkościach otworów. Wybór dyszy uzależniony jest od ciśnienia wymaganego do atomizacji farby w polaczeniu z wielkością otworu
(średnica dyszy) odpowiednia do ilości wypływającej farby. Ta ilość wypływającej farby decyduje o grubości      nakładanej warstwy. Dysze o różnym kacie natrysku tworzą strumień farby o różnej szerokości. Dobór dyszy o odpowiednim kacie natrysku zależy od kształtu i rozmiaru malowanej konstrukcji. Zależy również od średnicy dyszy – przy takim samym otworze, czym kat będzie większy, ilość natryskiwanej farby będzie mniejsza.  Zazwyczaj ciśnienie w dyszy pistoletu do natrysku bezpowietrznego osiąga wartość blisko 400 kg/cm². Wszystkie urządzenia musza być używane zgodnie z instrukcja eksploatacyjna producenta i zasadami BHP.

W kartach technicznych są podane najlepsze zdaniem producenta typy dysz i inne parametry techniczne      dotyczące aplikacji – zależnie od metody. Dostępnych jest kilka wzorów dysz, a wybór odpowiedniej zależy od     końcowych oczekiwań, łatwości nakładania i łatwości usuwania zanieczyszczeń z dyszy (czyszczenia zatkanej dyszy). Efekt dekoracyjny niektórych powłok nakładanych metoda bezpowietrzna nie jest tak dobry jak przy natrysku powietrznym. Natrysk bezpowietrzny obecnie jest najpowszechniejsza metoda nakładania nowoczesnych powłok ochronnych.